Stowarzyszenie Inicjatywa Obywatelska PRO CIVIUM

Nie człowiek powinien podlegać potępieniu, ale jego czyn.

Wiadomości


Wesprzyjcie nas!

Przeciwko fake informacjom

Stowarzyszenie Inicjatywa Obywatelska PRO CIVIUM działa w obszarze postpenitencjarystyki. Zapobiegamy zjawisku recydywy poprzez oddziaływania podejmowane wobec osób pozbawionych wolności we współpracy z ich rodzinami, tak - by po zakończeniu kary - mogły dalej, już w warunkach wolnościowych, socjalizować sprawcę przestępstw. Dzięki temu, jako organizacja pozarządowa, mamy swoisty nadzór nad skazanym po odbyciu przez niego kary pozbawienia wolności w całym wymiarze.

Do tego celu stworzyliśmy nowoczesne narzędzia przekazu: dwumiesięcznik Postpenit dla osób w izolacji penitencjarnej, infolinie TeleWsparcie dla rodzin pozbawionych wolności i skazanych oraz czat online dla rodzin więzionych działający w ramach Serwisu dla Rodzin Pozbawionych Wolności i Osób Skazanych - www.pomocpostpenitencjarna.pl. W zakresie oddziaływań współpracujemy z Zakładem Resocjalizacji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.

W dobie epidemii i zagrożenia zdrowia i życia, także osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych, i milczenia Służby Więziennej - Infolinia i Czat online stały się źródłem informacją dla rodzin skazanych. Zgodziliśmy się na to, choć oznaczało to zwiększenie kosztów utrzymania infolinii i czatu. Niestety, koszty nas przerosły, stąd potrzeba wsparcia ludzi dobrej woli rozumiejących, że bez działań postpenitencjarnych, bezpieczeństwo publiczne, jest zagrożone zjawiskiem recydywy.

Rozumiejących, że dziś w dobie tak nagłej i wysokiej umieralności, to pozbawieni wolności szyją codziennie tysiące maseczek chroniących nasze rodziny, dzieci.

Dlatego warto jest również wysłać pozytywny sygnał w drugą stronę. Skazani nie chcą pieniędzy, dodatkowych nagród, nawet przepustek. Chcą, by ich rodziny były bezpieczne w informację, by miały kontakt z nimi, by nie umierały ze strachu wynikającego z braku kontaktu.

Dlatego podtrzymanie tej funkcji Infolinii i czatu online jest tak ważne.

Prosimy o wsparcie.


"Koronawirus: Sytuacja
w więzieniach budzi poważne obawy. RPO do Służby Więziennej"

Czytaj więcej na:
https://www.rpo.gov.pl/pl/content/koronawirus-rpo-sytuacja-w-wiezieniach-budzi-powazne-obawy


Źródło zdjęcia: https://www.rpo.gov.p



Więźniowie pomagają

Jak wszyscy wiemy i widzimy już w całej Polsce brakuje maseczek i innych, podstawowych środków ochrony oraz higieny osobistej – niezbędnych w czasie pandemii koronowirusa. Skazani i Służba Więzienna nie pozostają obojętni i podejmują realne działania profilaktyczne. Tym razem jednak nie chodzi o bezpieczeństwo więzień, ale o bezpieczeństwo nas wszystkich. Dlatego w Zakładzie Karnym w Raciborzu skazani pracują na terenie przywięziennego zakładu szyjąc maseczki ochronne. 30 osadzonych jest w stanie uszyć ok. 2 tysięcy maseczek dziennie. Ale to nie jedyny taki przykład, 11. osadzonych w Zakładzie Karnym nr 1 w Grudziądzu również pracuje wytrwale w tamtejszej pracowni krawieckiej. Są to kobiety, które uczestniczyły i przeszły kwalifikacyjny kurs zawodowy w zawodzie krawiec. Podobne inicjatywy rozwijają się w Zakładzie Karnym w Inowrocławiu oraz Areszcie Śledczym w Bydgoszczy. Skazani chcą w ten sposób pokazać, że również w taki sposób pragną zadośćuczynić społeczeństwu. Stowarzyszenie popiera takie inicjatywy i dziękuje Służbie Więziennej za umożliwienie pozbawionym wolności pracy na rzecz społeczeństwa w dobie zagrożenia koronawirusem.

Aleksandra Mosińska
Biuro Koordynatora Programu
Źródło: Służba Więzienna

Propozycja Stowarzyszenia złożona w dniu 19.03.2020r. Dyrektorowi Generalnemu Służby Więziennej w kwestii udostępnienia infolinii 0 800 rodzinom osób pozbawionych wolności
w zakresie informowania o bieżącej sytuacji w jednostkach penitencjarnych

 

Poznań; 19 marca 2020r.

 

Szanowny Pan

gen. Jacek Kitliński

Dyrektor Generalny

Służby Więziennej

W związku z bardzo dynamiczną sytuacją wynikającą z pandemii koronawirusa, Stowarzyszenie Inicjatywa Obywatelska PRO CIVIUM, realizujące swoje zadania w obszarze postpenitencjarystyki i zapobiegania zjawisku recydywy, działając na podstawie Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2016 roku w sprawie współdziałania podmiotów w wykonywaniu kar, środków karnych, kompensacyjnych, zabezpieczających, zapobiegawczych oraz przepadku, a także społecznej kontroli nad ich wykonywaniem (Dz. U. z 2016 r.poz. 2305), z chęcią udostępni numer naszej bezpłatnej infolinii (0 800 201 211) do celów informacyjnych dla, szczególnie, rodzin pozbawionych wolności. Dysponujemy odpowiednią kadrą konsultantów, którzy mogliby na bieżąco informować zainteresowanych o sytuacji ogólnej osób pozbawionych wolności i decyzjach Służby Więziennej w przedmiotowym zakresie.

Nasza propozycja podyktowana jest chęcią zapobiegnięcia chaosowi i dezinformacji, które z dnia, na dzień, coraz szerzej rozlewają się po rodzinach skazanych, jak i samych osadzonych, co uznać można i za zjawisko niepokojące z perspektywy bezpieczeństwa publicznego i wymagające wspólnego wysiłku, w tym wypadku formacji instytucjonalnej i organizacji pozarządowej.

Nasza propozycja to wynik kilkudniowych obserwacji sytuacji i - dramatycznych często - pytań ze strony bliskich osadzonych. W ciągu ostatnich 3 dni z redakcją dwumiesięcznika Postpenit, infolinią TeleWsparcie i czatem on-line w ramach Serwisu dla Rodzin Pozbawionych Wolności i Osób Skazanych skontaktowało się 348 osób w przedmiotowej sprawie.

Szacunek dla rodzin osób pozbawionych wolności, jako pełnoprawnych obywateli wymaga również, aby przekazywane im były, po pierwsze informacje prawdziwe, po drugie szczegółowe.

Stąd nasz pomysł, z którym bezpośrednio zwracamy się do Pana Dyrektora.

Wystarczy, że Służba Więzienna będzie nam na bieżąco przekazywać wszystkie w ww. zakresie komunikaty, a my, w ramach udostępnionego numeru 0 800 przekazywać będziemy je zainteresowanym osobom. Infolinia może działać w tym zakresie codziennie do odwołania, w godzinach 10.00 - 22.00.

W przypadku zainteresowania naszą propozycją i uszczegółowienia kwestii logistycznych prosimy o kontakt.


Z wyrazami szacunku


Izabela Jarczewska
Przedstawiciel Stowarzyszenia

 



Zasadnym w procesie resocjalizacji osób pozbawionych wolności jest by znały i rozumiały warunki, które pozwolą im, na - ewentualnie - szybszy powrót do domu, w ramach dobrodziejstwa warunkowego zwolnienia.

Art. 77. § 1. Kk mówi, że skazanego na karę pozbawienia wolności sąd może warunkowo zwolnić z odbycia reszty kary tylko wówczas, gdy jego postawa, właściwości i warunki osobiste, okoliczności popełnienia przestępstwa oraz zachowanie po jego popełnieniu i w czasie odbywania kary uzasadniają przekonanie, że skazany po zwolnieniu będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni ponownie przestępstwa.

  • Przy ocenie przesłanki materialnej warunkowego przedterminowego zwolnienia – wystarczy wyłącznie uzasadnione przypuszczenie, że skazany będzie przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni ponownie nowego przestępstwa. Przepis prawa nie wymaga zatem od sędziego absolutnej pewności co do jej istnienia. Zakłada się bowiem, że: „prognoza społeczno-kryminologiczna – jak każda inna prognoza, będąca jedynie przewidywaniem przyszłych zdarzeń, jest ze swej istoty niepewna”. Oceniając postawę skazanego, sąd bierze pod uwagę stosunek skazanego do popełnionego czynu i do osoby pokrzywdzonej, a także fakt, czy w czasie pobytu w zakładzie karnym podjął działania zmierzające do zniwelowania skutków popełnionego przestępstwa. Do „postawy” skazanego zalicza się również wykonywanie pracy zarobkowej, wywiązywanie się z obowiązku alimentacyjnego, starania skazanego o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie, jak również przeproszenie i podjęcie próby pojednania się z pokrzywdzonym. Z katalogu tego należy jednak wykluczyć determinantę w postaci potępienia przestępstwa, za którego popełnienie skazany odbywa karę pozbawienia wolności. Takie stanowisko przedstawił Sąd Apelacyjny w Krakowie w Postanowieniu z dnia 18 grudnia 2020 roku, stwierdzając, że: „Nie można na podstawie art. 77 § 1 k.k. wymagać od skazanego, by potępił przestępstwo, za które go skazano, i od złożenia takiego oświadczenia uzależniać przedterminowe zwolnienie z kary. Skazany ma prawo podważać nawet prawomocny wyrok, także środkami nadzwyczajnymi, także korzystać z pozakrajowych instytucji wymiaru sprawiedliwości. Jeśli skazany potępia swe przestępstwo, jest to sygnał liczący się dla przedterminowego zwolnienia, ale jeśli tego nie czyni, nie oznacza to, że na przedterminowe zwolnienie nie zasługuje
  • Niestety, sądy okręgowe odmawiając udzielenia skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia nadal często błędnie również uznają, że sytuacja osobista skazanego, jego tryb życia, obowiązki rodziny, którą dobrowolnie skazani alimentują i utrzymują – zupełnie nie mają znaczenia, a mogą być brane pod uwagę wyłącznie w sprawach o odroczenie wykonania kary. Jest to stanowisko zgoła błędne i nie znajdujące uzasadnienia w literaturze przedmiotu i obszernym orzecznictwie na ten temat sądów wyższych instancji. „Właściwości i warunki osobiste” są pojęciem, pod którym kryją się zarówno indywidualne, jak i czysto charakterologiczne cechy sprawcy. Obejmują one okoliczności, które pozostają w ścisłym związku z jego osobą. Przez właściwości osobiste rozumie się przede wszystkim wiek, płeć, stan zdrowia psychicznego oraz fizycznego, temperament skazanego, zdolność do samokrytyki, poziom rozwoju intelektualnego, światopogląd, wiedzę o rzeczywistości, zainteresowania tudzież plany życiowe i problem z uzależnieniami. Przy ocenie zaś warunków osobistych sąd bierze pod rozwagę warunki środowiskowe, w których skazany żyje, jego sytuację mieszkaniową, zawodową, a także sytuację materialną. Słusznie zauważył Andrzej Zoll, że w czasie orzekania w przedmiocie warunkowego zwolnienia postawę, właściwości oraz warunki osobiste sprawcy należy postrzegać w ujęciu ewolucyjnym.
  • Kolejnym bardzo ważnym kryterium składającym się na prognozę kryminologiczną stanowi „sposób życia przed popełnieniem przestępstwa”. Rozumieć należy przez to postępowanie skazanego przed osadzeniem w jednostce penitencjarnej, a więc dotychczasową karalność, jakość kontaktów skazanego z rodziną, stosunek do alkoholu oraz środków odurzających. Przesłanka ta posiada wysoką wartość prognostyczną, co do przyszłego zachowania skazanego w warunkach wolnościowych. Pozwala ocenić, czy popełnione przestępstwo było efektem celowego działania sprawcy, czy może miało charakter jedynie przypadkowy i incydentalny lub wynikało z uzależnienia. Zgodnie z postanowieniem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 13 października 2004 r., „okoliczności popełnienia przestępstwa, o których mowa w art. 77 § 1 k.k., o tyle mają znaczenie dla negatywnej prognozy, a w konsekwencji i dla negatywnej decyzji w przedmiocie warunkowego zwolnienia, o ile wskazują na takie cechy skazanego, które mogą być przyczyną popełnienia przez niego kolejnego przestępstwa”. Podobne stanowisko w tej kwestii zajął również Sąd Apelacyjny w Krakowie w postanowieniu z  27 czerwca 2003 r., zgodnie z którym: „orzekanie o przedterminowym zwolnieniu z reszty kary powinno przyjmować za punkt wyjścia treść wyroku, w tym karę wymierzoną skazanemu, a nie tworzyć dalsze limity ilościowe kary czy wyłączać od zwolnienia niektóre osoby z powodu charakteru ich przestępstw. Zostały one osądzone, więc powracanie do tego narusza powagę osądzenia. Czyny te mogłyby mieć znaczenie wtedy tylko, gdyby jakieś szczególne zachowania sprawców ujawniały specyficzne cechy ich osobowości, znaczące dla działań penitencjarnych”. Tu jednak należałoby wskazać konkretne sytuacje, wręcz daty i okoliczności, które w zachowaniu skazanego mogłyby nawiązywać do tych z okresu popełniania czynów penalizowanych. Podkreślenia więc wymagają okoliczności dotyczące roli skazanego w popełnionym przestępstwie. Dlatego też w postępowaniu w przedmiocie warunkowego przedterminowego zwolnienia powinny spełniać one jedynie funkcję pomocniczą, tylko w takim zakresie, w jakim świadczą o właściwościach i warunkach osobistych sprawcy.
  • „Zachowanie się sprawcy po popełnieniu przestępstwa” obejmuje przedział czasowy od momentu jego popełnienia do chwili wprowadzenia kary pozbawienia wolności do wykonania. Przesłankę tę należy rozumieć jako zespół działań sprawcy polegających na dążeniu do zniwelowania skutków przestępstwa, naprawieniu szkody, przeproszeniu pokrzywdzonego, a nawet jako wyrażenie krytycznego stosunku do popełnionego czynu zabronionego. Ogólnie rzecz biorąc, trzeba wskazać, że jest to każde zachowanie skazanego, które może świadczyć o pozytywnych bądź negatywnych przemianach w jego osobowości.
  • Sądy Okręgowe jako argument przemawiający za odmową udzielenia dobrodziejstwa warunkowego przedterminowego zwolnienia powołują także zaistniałe w przypadku sprawców po raz pierwszy odbywających karę pozbawienia wolności – okresy wycofania z kontaktów z otoczeniem, wynikające z depresji wywołanej izolacją, co jest całkowicie zrozumiałą reakcją u osób niekaranych i po raz pierwszy izolowanych na oddziale śledczym. Deprecjonują także nagradzanie skazanych sugerując, iż takie zachowanie w warunkach pozbawienia wolności jest obowiązkiem osadzonego, stąd też nie należy brać go pod uwagę. Stanowisko to uznać należy nie tylko za rażąco błędne, ale wręcz za oburzające i świadczące o całkowitej nieznajomości konsekwentnego w tym przedmiocie orzecznictwa. Okoliczność, iż ustawa nakłada na osoby osadzone obowiązek przestrzegania regulaminu nie oznacza automatycznie, że skazani/tymczasowo aresztowani będą się stosować do tych norm. Jako jednostki ludzkie posiadające wolną wolę mają oni wybór odnośnie podporządkowania się wymaganiom i regułom odbywania kary/stosowania aresztu tymczasowego i ich decyzja w tym wymiarze stanowi istotny wskaźnik kształtowania pożądanych postaw społecznych, a więc realizacji celów kary w świetle art. 67 §1 k.k.w
  • Ocena zachowania skazanego podczas odbywania kary pozbawienia wolności musi być oceną kompleksową. Nawet fakt ukarania skazanego karą dyscyplinarną nie może automatycznie wpływać na decyzję sądu w przedmiocie warunkowego przedterminowego zwolnienia. Twierdzenie to warto poprzeć stanowiskiem Sądu Najwyższego, jakie zajął on w postanowieniu dnia 6 czerwca 1989 roku, uznając, że: „sąd penitencjarny powinien mieć na względzie to, że resocjalizacja – podobnie jak każdy proces wychowawczy – może przebiegać nierównocześnie i niejednakowo w poszczególnych okresach odbywania kary, incydentalne zatem uchybienia skazanego w zakresie ustalonego porządku prawnego same przez się nie po winny przemawiać za ujemną prognozą, jeżeli kompleksowa ocena danych odnoszących się do całego okresu odbywania kary wskazuje na poprawę skazanego i uzasadnia przypuszczenie, że po jego warunkowym przedterminowym zwolnieniu będzie on przestrzegał porządku prawnego”. Należy podkreślić, że nie bez znaczenia jest również fakt uczestnictwa skazanego w życiu podkultury więziennej, o czym jednoznacznie świadczy fragment postanowienia Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 27 czerwca 2003, w którym sąd orzekł, że: „Dla zasad współżycia społecznego istotne nie są deklaracje solidarności grupowej w ramach podkultury przestępczej, ale rzeczywista przynależność do grup i związków przestępczych, opartych na podłożu znacznie po ważniejszym i bardziej aspołecznym niż obyczaj używania jednych słów i gestów, a wystrzegania się innych, który znamionuje podkulturę przestępczą. Ta ostatnia jest szkodliwa społecznie, gdy przybiera formy rzeczywiście szkodliwe, jak znęcanie się nad innymi skazanymi, buntowanie ich do oporu przeciw działalności penitencjarnej czy zarządzeniom administracji zakładu itp., gdy ogranicza się do form obyczajowych, nie trzeba jej przeceniać, bo wtedy wyraża tylko zły gust, a nikomu nie szkodzi”.
  • Sądy Okręgowe deprecjonując jednoznacznie pozytywny wydźwięk zarówno wywiadów środowiskowych jak i nienaganny przebieg okresu odbywania kary pozbawienia wolności lub zaliczonego na jej poczet okresu tymczasowego aresztowania, najczęściej dokonują naruszenia art. 4 k.p.k., opierając się na bezpodstawnych i nieznajdujących potwierdzenia w aktach sprawy spekulacjach dotyczących rzekomo wysokiego stopnia społecznej szkodliwości czynu, wypływającego, w przekonaniu sądu penitencjarnego choćby z … wymiaru kary w wysokości… 2 lat pozbawienia wolności, przy zupełnym pominięciu bieżącej postawy skazanego, która winna być elementem pierwszoplanowym w ocenie stopnia demoralizacji i prognozowania możliwości powrotu do przestępstwa.
  • W przypadku odmowy udzielania warunkowego przedterminowego zwolnienia wobec skazanych, którzy nabyli uprawnienia wskutek zaliczenia na poczet orzeczonej kary okresu tymczasowego aresztowania należy zauważyć, iż w postanowieniach powtarzają się oceny opinii za okres tymczasowego aresztowania dokonywanej przez sądy okręgowe – mające na celu trywializację tychże. Sądy podnoszą bowiem argument, iż opinia zachowania się skazanego oraz pozytywnych prognoz kryminologicznych – nie dotyczy rzeczywistej pracy resocjalizacyjnej, gdyż taka jest wykonywana dopiero na etapie kary pozbawienia wolności wykonywanej wobec osoby skazanej, a nie podczas stosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania. Argumentacja ta jest równie rażąco błędna i następuje z wyraźnym pominięciem dyspozycji art. 209 k.k.w. wskazującego na obligatoryjność adekwatnego stosowania przepisów o wykonywaniu kary pozbawienia wolności wobec osób tymczasowo aresztowanych, z uwzględnieniem przepisów szczególnych, dotyczących pobytu tego typu osób w warunkach aresztu śledczego.

 

Zważywszy zatem na nagminne praktyki sądów okręgowych nieprawnie stosowane we wskazanych zakresach Stowarzyszenie Inicjatywa Obywatelska PRO CIVIUM przygotowuje się do wystąpienia z projektem zmian w przepisach odnoszących się do zasad warunkowego zwolnienia, tak by były one jednoznaczne nie tylko dla sądu, a przez to przestrzegane, ale również dla podsądnych, którzy dzięki temu, już na początku odbywania kary będą znali (i jeżeli zechcą stosowali) zasady, które w znacznej mierze umożliwią im uzyskanie przedterminowego zwolnienia. Pozwoli to także rodzinom osadzonych odpowiednio przygotować się (i przetrwać okres izolacji) na moment powrotu osoby skazanej do domu.


Pomogliśmy ponad 1000 osób!

  • Zespół ds. Administracyjnych Stowarzyszenia przygotował Raport za 2019 rok z funkcjonowania, testowo wdrożonego, programu "Interwencja i Wsparcie w Prawidłowym Powrocie do Społeczeństwa Osób Skazanych"

Adwokatura chce większego dostępu do aresztowanych


  • Zdaniem Naczelnej Rady Adwokackiej kontakt adwokata z osobą tymczasowo aresztowaną powinien być częstszy, a tym samym ułatwiony. NRA proponuje więc zmianę w artykule 215 kodeksu karnego wykonawczego, która pozwalałby niejako z automatu na kontakt obrońcy z mocodawcą. Miałoby się tak stać poprzez dodanie do wspomnianego przepisu paragrafu trzeciego, który obligowałby organ, w dyspozycji którego pozostaje aresztowany do niezwłocznego przesyłania (z urzędu) do jednostki penitencjarnej zgody na wielokrotne widzenia adwokata z tymczasowo aresztowanym "w momencie powzięcia informacji o ustanowieniu obrońcy". Koordynatorami projektu są mecenasi Jerzy Lachowicz oraz Przemysław Rosati. Stosowna petycja w tej sprawie została już skierowana, jak informuje portal Prawo.pl, do Senatu. Jej celem jest zapewnienie tymczasowo aresztowanemu pełnej realizacji prawa do obrony, w tym zniesienie barier o charakterze techniczno-organizacyjnym, w aspekcie realizacji prawa do porozumiewania się z obrońcą podczas nieobecności innych osób. - Istotny problem pojawia się wtedy gdy siedziba sądu lub prokuratury, czyli organu, w dyspozycji którego pozostaje aresztowany, jest w innej miejscowości niż areszt. Czasem może to być kilkanaście, czy nawet kilkadziesiąt kilometrów. I jeśli potrzeba pilnego kontaktu klienta z obrońcą, to ten obrońca musi jeździć przykładowo do danego sądu, uzyskać zezwolenie na widzenie i potem wrócić by zobaczyć się z klientem. To wyklucza szybki kontakt - mówi dziekan Lachowicz. W ocenie NRA - cytując Prawo.pl, takie rozwiązanie odciąży też organy procesowe od wykonywania czynności, która i tak jest oczywista i musi się skończyć oczywistą decyzją o wydaniu zarządzenia zezwalającego na widzenie z osobą tymczasowo aresztowaną.

Ważna lektura po obu
stronach muru

  • "Sytuacja społeczna rodzin osób pozbawionych wolności" autorstwa Soni Dzierzyńskiej-Breś, pracownika naukowego UAM w Poznaniu, to pozycja, którą warto mieć na swojej półce, bez względu, po której stronie muru weźmie się ją do ręki. Prof. dr hab. Marek Konopczyński, recenzent książki, napisał: "[...] Pedagogika resocjalizacyjna zna ten problem od lat i próbuje uzasadnić tezę, że równoległa praca resocjalizacyjna ze skazanym i jego środowiskiem rodzinnym daje najlepsze efekty [...] jednak postulaty dotyczące równoległej pracy ze skazanym i jego rodziną odbijają się od muru obojętności administracyjnej i prawnokarnej wizji procesu resocjalizacji, preferowanej przez system penitencjarny". Stowarzyszenie w całości popiera ten pogląd, stąd m.in. realizacja programu "Interwencja i Wsparcie w Prawidłowy Powrocie do Społeczeństwa Osób Skazanych".


Najwyższa Izba Kontroli
o poziomie resocjalizacji
w zakładach karnych

Słuchaj na

https://www.nik.gov.pl/plik/id,9736,vp,11995.zip




Raport NIK
o poziomie resocjalizacji

Czytaj na 

https://www.nik.gov.pl/plik/id,9730,vp,12100.pdf


Europa o warunkach odbywania kary pozbawienia wolności w Polsce

Czytaj na

https://pomocpostpenitencjarna.pl/warunki-detencji-w-unii-europejskiej-zasady-i-rzeczywistosc/


Wolontariat więźniów,
a relacje ze Służbą Więzienną

  • Stanowisko Ministerstwa Sprawiedliwości
  • Stanowisko Rzecznika Praw Obywatelskich
  • Stanowisko Stowarzyszenia Inicjatywa Obywatelska PRO CIVIUM
Czytaj na

https://pomocpostpenitencjarna.pl/czy-osoby-skazane-prawomocnymi-wyrokami-za-przestepstwa-umyslne-moga-zostac-wolontariuszami/